Bóg woła po imieniu
Powołanie rodzi się w sercu. Czasem bardzo cicho. Czasem jako pytanie, które wraca i nie daje spokoju. Jest odpowiedzią na miłość Boga, który pierwszy wychodzi do człowieka i zaprasza go do życia bliżej siebie.
Nie jest to droga ucieczki od świata, ale wejścia w niego z innym spojrzeniem. Z ufnością, że Bóg prowadzi i że Jego plan jest dobry, nawet jeśli nie wszystko od razu staje się jasne.Jesteśmy siostrami zakonnymi, które swoje życie oddały Bogu i Kościołowi misyjnemu. Nasza codzienność składa się z modlitwy, pracy i obecności tam, gdzie często brakuje rąk, serca i nadziei. Wiele z tego, co robimy, pozostaje niewidoczne. Nie zawsze widzimy owoce naszej pracy i nie zawsze spotykamy się z uznaniem. Uczymy się przyjmować to w pokoju serca.
Wierzymy, że każda praca wykonana z miłością, nawet najmniejsza i najprostsza, ma wartość w oczach Boga. Że dobro czynione w jedności z Chrystusem nigdy nie ginie, nawet jeśli nie da się go zmierzyć ani zobaczyć od razu.
Być klawerianką to żyć z sercem otwartym na Boga, Kościół i świat. To troszczyć się o misje i misjonarzy, modlić się za nich i pracować, aby Ewangelia mogła docierać tam, gdzie jest najmniej znana.
Wiara pomaga nam iść dalej wtedy, gdy pojawia się zmęczenie albo poczucie bezsilności. Uczy nas radować się Panem także w chwilach, gdy to, co robimy, wydaje się małe i niepozorne.
Dziewczęta i młode kobiety, które noszą w sercu pytanie o swoją drogę, zapraszamy do wspólnego rozeznawania. Chcemy towarzyszyć w ciszy, modlitwie i rozmowie, pomagając odkrywać osobistą relację z Chrystusem i słuchać tego, do czego On zaprasza.Nie trzeba mieć gotowych odpowiedzi ani pewności. Wystarczy odwaga, by zapytać i pozwolić Bogu prowadzić krok po kroku.