W drugiej połowie XIX wieku Kościół stanął wobec dwóch wielkich wyzwań: handel niewolników i ewangelizacja Afryki. Był to czas, w którym chrześcijańska Europa troszczyła się o to, aby zanieść Afryce Dobrą Nowinę.

Maria Teresa Ledóchowska, młoda dama Dworu w Salzburgu (Austria) umiała wyjść naprzeciw tym wyzwaniom. Odpowiedziała w sposób radykalny, zapalona słowami wielkiego apostoła Afryki, Kardynała Lavigerie, który w tym właśnie czasie wzywał wszystkich, a w sposób szczególny kobiety Europy, do zaangażowania się w walce przeciw pladze niewolnictwa. Świadoma swojego talentu literackiego zaczęła publikować czasopismo „Echo z Afryki” i wiele innych dzieł. Widząc dynamiczny rozwój i ogrom rozpoczętego dzieła zostawiła obowiązki damy dworu.

Poruszona łaską Ducha Świętego, opracowała, więc statuty dla pobożnego stowarzyszenia osób świeckich nazwanego „Sodalicją św. Piotra Klawera”, które zostało zatwierdzone przez Papieża Leona XIII dnia 29 kwietnia 1894 r.

Z genialną intuicją Maria Teresa zrozumiała potrzebę wspierania misjonarzy ad gentes.

Wyprzedzając czasy, staje się pionierką animacji misyjnej, uwrażliwiając poprzez słowo mówione i drukowane tysiące ochrzczonych na obowiązek współpracy w dziele ewangelizacyjnym Kościoła. W ten sposób zdobywała dla misjonarzy konieczne środki: modlitwę, powołania, książki, środki finansowe, itp.

W krótkim czasie Sodalicja wraz ze swoją pierwszą siedzibą w Maria Sorg koło Salzburga, staje się zgromadzeniem zakonnym. Kardynał Haller, Arcybiskup Salzburga, dnia 17 kwietnia 1897 r zatwierdził jej pierwsze Konstytucje. Na jego ręce Maria Teresa razem ze swoją pierwszą towarzyszką Melanią d’Ernst złożyła profesję zakonną.

Podczas życia Założycielki Dzieło rozszerzyło się na większość krajów europejskich.

Zostały założone drukarnie, gdzie oprócz czasopism i broszur dotyczących animacji misyjnej drukowano również wiele książek w różnych narzeczach afrykańskich. Nakład „Echa z Afryki” w 9 językach europejskich sięgał tysięcy egzemplarzy. Zostały zakładane również muzea etnograficzne w celu przybliżenia rzeczywistości krajów misyjnych. Oprócz tego zostało powziętych wiele inicjatyw mających na celu pobudzenie współpracy misyjnej jak np. Związek Mszalny, Chleb św. Antoniego, Krucjaty modlitewne, sprzedaż produktów afrykańskich, spotkania dobroczynne, sztuki teatralne, itp.

Założycielka, wyniszczona pracą na rzecz misji, zmarła w Domu Generalnym w Rzymie 6 lipca 1922 r. Po jej śmierci Zgromadzenie rozprzestrzeniło się na wszystkie kontynenty: w 1928 r. w obu Amerykach, w 1929 w Australii, w 1955 w Afryce i w 1972 w Azji (Indie).